Tytułowa Neska nie czuje się szczęśliwa: z powodu częstych przeprowadzek rodziców musi wciąż zmieniać szkołę, nie ma przyjaciół, a na domiar utrapień nie lubi swego prawdziwego imienia (jakiego, dowiecie się z książki). Z codzienności nieoczekiwanie wyrywa ją przypadek: Neska otwiera magiczny parasol, który czasowym tunelem przenosi ją do Ailarips, w sam środek dziejowej zawieruchy. Przezwyciężając swe lęki, dzielna dziewczyna rusza na pomoc tęczowcom. Misja jest niebezpieczna, a jej wynik niepewny. Neska jest silna i inteligentna. Ale czy to wystarczy? Jeśli się podda i zrezygnuje z wykonania zadania, zachwieje się równowaga pomiędzy naszym światem a krainą Ailarips, a w ludzkich sercach zamieszka zło. Podczas wędrówki Neska zdobędzie przyjaciół: fruwającego kucharza Hanaka, Książniczki opiekujące się biblioteką żywych ksiąg, enigmatyczną, mądrą Sofiję, Kota Otwierającego Drzwi, tęczowce i wielu innych. Czytając o nich, będziecie mieli świat Ailarips na wyciągnięcie ręki i weźmiecie udział w tej niezwykłej misji. Uważny czytelnik rozpozna w Nesce jedną z bohaterek powieści Historia srebrnego talizmanu. Pamiętacie przygody Michała w Mieście Zapomnienia i dziewczynę, którą tam spotkał? Gdyby nie ona, prawdopodobnie nie udałoby mu się wypełnić powierzonego mu zadania. Drodzy Czytelnicy, Neska potrzebuje także Waszej energii. Wkroczyła właśnie do bezkresnego Lasu Szeptów...

Naga to literacka esencja kobiecości. Izabela Szolc, wyciągając z języka codziennego słowa takie, jak: matka, córka, kochanka, ale też: samotna, naga czy zgwałcona, stworzyła galerie postaci, które opowiadają o swoich próbach poszukiwania siebie, o wysiłku w zrozumieniu niuansów tych ledwo nazwanych uczuć, jakie pojawiają się między dwojgiem ludzi. Czasem chodzi o miłość, czasem o nienawiść. Choć tu akurat okazuje się, że te dwa bez siebie nie mogą istnieć. Izabela Szolc pisze również o tęsknocie, pożądaniu i samotności, którą można przeżywać, niekoniecznie będąc w pojedynkę. Bohaterki Szolc mają swoje pragnienia. Niektóre rezygnują z nich. Jednakże to, co wyparte, nie zostaje wcale zapomniane. Tłumione potrzeby budzą się ze zdwojoną siłą. Rezultat takich przebudzeń może być nieprzewidywalny. Naga to książka drapieżna i poruszająca. Wsysa emocjami, choć nie brak w niej leniwych marzeń i lepkich snów.

Münsterberg, 21 grudnia 1924 r. Na posterunek policji trafia przerażony włóczęga. Broczy krwią. I opowiada nieprawdopodobne rzeczy: ponoć pogryzł go człowiek. Oskarża Karla Denkego, szanowanego obywatela lokalnej społeczności. Czy to możliwe, aby Denke był kanibalem? Sprawę bada śledczy Reimann. Wkrótce na posterunku pojawia się żona podejrzanego – Jutta. Sergeant Johann Ludwik czuje się nieswojo w jej towarzystwie. Czyżby Jutta o czymś wiedziała? „Jesteś moim pożądaniem, moim skarbem, moim mięsem…” Gdybym znała litery, to wzięłabym kartkę papieru, wiele kartek, i napisałabym na samym wierzchu stosu: „To jest opowieść Jutty”. Tyle że nie potrafię składać zdań, a nawet gdyby było inaczej, nie miałabym na czym ich zapisać. Izabela Szolc napisała powieść o słynnym kanibalu Karlu Denkem, który na początku XX wieku w Münsterbergu (obecnie Ziębice) na Dolnym Śląsku zwabiał do swego domu włóczęgów, by ich przerobić na peklowane mięso. Szolc opisała tę historię głównie z perspektywy Jutty – młodej bezdomnej kobiety, którą Denke zabrał z dworca i przygarnął pod swój dach. Dlaczego Jutta nie została jedną z ofiar „Rzeźnika z Ziębic”? I czemu dziewczyna, poznawszy mroczną tajemnicę kamienicy na Teichstrasse 10, została najwierniejszą (i jedyną) przyjaciółką zabójcy? „Żona rzeźnika” to nie tylko opowieść o mordercy, to także mroczna baśń o dziewczynie, która, otworzywszy zakazane drzwi, stała się kobietą potwora. „Żona rzeźnika” hipnotyzuje melodią języka i onirycznym obrazowaniem. Nie szokuje okrucieństwem, ale i nie umniejsza go. Izabela Szolc sugestywnie i z pasją przedstawiła historię, która nigdy nie powinna się była wydarzyć. I zrobiła to znakomicie.